Bedgeheimen, Defensie en Pensioen

Je zit met je partner tegenover een verzekeringsarts. Niet jouw behandelaar. Iemand die bepaalt wat je krijgt. Wat je waard bent. Voor je militair invaliditeitspensioen. En dan begint het.

Vragen over je intieme leven. Je bedgeheimen. Lustgevoel. Tot in detail. Alles telt mee. Alles wordt gebruikt. Alles bepaalt je toekomst. Maar klopt dat wel?

Dit is geen fout. Geen uitglijder. Het staat zwarte-op-wit in het PTSS-keuringsprotocol uit 2007, subrubriek 4. Geïnstitutionaliseerd beleid. Officieel beleid. Het is geen incidentele vraag. Het is een vaste procedure. Een onderdeel van de beoordeling. Een officiële maatstaf. En dat maakt het schrijnend. Nog schrijnender: het protocol klopt niet en Defensie weet dat.

Het effect op de veteraan? Intimiderend. Vernederend. Beledigend. Mensonwaardig. Je privacy wordt geschonden. Je waardigheid aangetast. Je voelt je klein. Kwetsbaar. Exposed. Alles wat privé is, wordt gereduceerd tot een cijfer. En dat cijfer bepaalt je toekomst.

Maar het houdt niet op bij de keuring zelf. Het rapport, de beoordeling, komt telkens terug. Bij bezwaarprocedures. Bij claims voor schadevergoeding. Bij herbeoordelingen van je pensioen. Veteranen worden telkens opnieuw geconfronteerd met hun meest intieme leven. Telkens opnieuw blootgesteld. Telkens opnieuw beoordeeld. Telkens opnieuw vernederd.

Dat is zeer ernstig. Dat is intimiderend. Dat is mensonwaardig.

Er is geen enkele rechtvaardiging voor dit soort vragen. Geen enkele. Het voegt niets toe aan de beoordeling van werkelijke beperkingen. Alles wat werkelijk telt – chronische ontregeling, langdurige uitval, verlies van zelfstandigheid, relationele ontwrichting – verdwijnt achter vinkjes en scores. Het echte leed? Niet relevant. Alleen de score op je intieme leven.

Defensie presenteert dit als zorgvuldig. Professioneel. Objectief. Alsof het normaal is om iemand te beoordelen op het meest persoonlijke van zijn bestaan. Alsof het wetenschappelijk is.

Het is dat niet. Het is intimiderend. Schadelijk. Vernederend. Mensonwaardig.

De gevolgen zijn concreet. Lagere pensioenen. Afgewezen claims. Jarenlange procedures. Veteranen moeten nu bewijzen dat het systeem niet klopt. Terwijl het bewijs er al is. Sinds 2016. Defensie weet dat het protocol niet deugt. Maar toch moeten zij dit ondergaan. Keer op keer.

Telkens opnieuw. Telkens hetzelfde. Het raakt je. Het drukt je. Het herinnert je eraan dat je slechts een dossier bent. Een score. Geen mens.

En dat terwijl er geen enkele legitimiteit is om zo diep op iemands seksuele functioneren in te gaan. Niets in het pensioen- of schadebeleid vraagt dit. Het doet niets af aan de werkelijke schade. Het voegt trauma toe. Vernedering toe. Intimidatie toe.

Voor de tienduizenden veteranen die alleen staan, is dit niet alleen onmenselijk, maar volledig buiten proportie. Een keuring die je seksuele leven beoordeelt om te bepalen hoeveel pensioen je krijgt, en die telkens terugkomt in procedures? Dat kan echt niet.

Defensie zou Defensie niet zijn als ze zich verantwoordelijk voelden. Maar dat doen ze niet. Het protocol blijft bestaan. De confrontaties blijven terugkomen. En de veteraan? Die zit telkens opnieuw tegenover dat ene protocol. Telkens blootgesteld. Telkens beoordeeld. Telkens vernederd.

Het is schrijnend. Het is intimiderend. Het is mensonwaardig. Het is absurd. En het gebeurt in naam van zorgvuldigheid, objectiviteit en professionaliteit.

Voor wie het moet ondergaan, is dit geen statistiek. Geen protocol. Geen procedure. Het is een ervaring van vernedering. Van intimidatie. Van machteloosheid. Telkens opnieuw.

Dat is de werkelijkheid. Dat is het systeem. Dat is de volle ernst van een mensonwaardig systeem.